Der driuwt in wat blau-eftige dize myn tún yn, snie op komst. Fansels net sa folle as yn febrewaris 1979. Dat wie in âlderwetske, strange winter, mar mei ôfwikseljend snie en izel wol wat ritich. Ek al rieden der auto’s op ’e Iselmar en waard der rûnom reedriden, in Alvestêdetocht siet der net yn. Snieskowers sakken op de rûte spontaan troch it iis.
Foar de feroaring ha wy no wol wer ris izel, mar in sniestoarm sa as doe, ho mar, op ’e nij in winter fan neat.
Ik tocht werom oan dy fan 1979 en dêrby tagelyk oan ús earste auto, in reade 2 CV, doe al aardich op leeftiid.… Lês fierder

Dêr tinkst yn it nije jier wer wat mear oan. Want de takomst bliuwt, ast wolst as net, boppedat ûnfoarsisber. ‘Meitsje dy net drok,’ wurdt dêrom gauris sein, ‘it komt dochs oars ast tinkst,’
It makket in soad út hoe’tst dermei omgiest. In pessimist sjocht allerhande apen en bearen, wylst in optimist mient dat it allegear wol goedkomt. By de measten is it faaks ôfwikseljend beide, ôfhingjend fan allerhande bykommende faktoaren.
Mar … dochs sitte guon earder yn ’e lytse loege as oaren dy’t wat minder swier op ’e hân binne.
Hoefolle takomst is der noch ast 83 bist? It grutste part fan it libben leit dan efter dy, mar hoefolle tiid is der noch, sitst al yn blessueretiid en hoe giest dêr dan mei om?… Lês fierder