De snie is fuort en it natuerpaad is wer te berinnen. Ik soe krekt dy kant út gean, doe’t ik ien by ús Lytse Bieb stean seach. In jonge frou. Ik moast eefkes neitinke wa’t it ek al wer wie, dy jonge froulju sjogge der sa faak itselde út. Lang blond hier mei ljochtere streekjes deryn. Allegear op dyselde wize knipt en föhnd. Dyselde wynbrauwen, dyselde goudkleurige earbellen, dyselde lange neils. Ik sei: ‘Goeie.’ Sy sei neat werom. Ik besocht it nochris in kear, ien kear in doarpsminske, altyd in doarpsminske, no? Dus: ‘Sit der noch wat tusken?’
Doe seach se om.… Lês fierder


…